నా కాలేజ్ రోజులు ఇక తిరిగిరావు...........తిరిగిరావు.

ఇంటర్ పుర్తి అయింది ఇక ఎం చేయలి అనుకుంటున్న సందర్బంలో ..
'నువ్వు చదివిన ఉద్యోగం చేసి ఏ ఊరులు ఏలాలి రా... మనకు ఉన్నది చూసుకుంటే అంతకు పది ఇంతలు సంపాదించుకోవచ్చు, పిచ్చి వేషాలు వేయకుండా ఇక్కడే చదువుకో అన్నారు మా నాన్న.
దాంతో ఇంజనిరింగ్ కాలేజికి గాలిలో ఏగిరి పోతాను, ఏగిరి పోతాను అనుకున్న నేను మా గల్లి లో ఉన్న తుంబ్రి డిగ్రి కాలేజ్ చేరాను..

ఇంటర్ లో ఉన్న మా ఫేండ్స్ అంతా చాలా వరకు జాయిన్ అయ్యారు ఒక్కరిద్దరు తప్ప...
మెదటి సంవత్సరం డిగ్రి ..ఇంటర్ పుస్తాకాల లా బండేడు కాకుండా సింగిల్ నోట్ బుక్ తో సరిపోయింది.
ఏదో తేలియని మెండితనం,ధైర్యం అంతా నాకు నచ్చినట్టే జరగాలనే పంతం నాకు వంత పాడే నా స్నేహితులు.ఇలా క్లాస్ లో మా రాజ్యం స్ధాపించాం,

సంవత్స్రరం మెత్తం మీద మాకు మాహా అంటే ఒక్క నేల రోజులు జరిగివుంటాయి క్లాసులు, పిరియడ్ మెదలైనప్పటి నుంచి చివరి వరకు నవ్వులు, అల్లరి ,జోకులు,పంచ్ లు,బ్లాక్ బోర్డ్ మీద కవితలు, బోమ్మలు, అప్పుడే మైబైల్ అందరి చేతిలోకి వచ్చింది క్లాస్ ని డిస్టర్బ్ చేయలన్న ఉద్దేశ్యంతో ఒక్కరికోకరం missed calls ఇచ్చుకునే వాళ్ళాం.
పిరియడ్ మద్యలోంచి ఏలా బయటపడాలి అని అలోచించే వాళ్ళం సాయత్రం అయితే మా విధి చివర రాములన్న టి బంకు వేనక ఒక్క సిగరేటు ని పది మంది తాగే వాళ్ళాం..
మాలో ఏవడన్న ప్రేమిస్తే వాడి లవ్ లేటర్ లు మేము ఆ అమ్మాయికి అందించే వాళ్ళాం అదో గోప్ప ప్రేండ్ షిప్ అని ఫిల్ అయిపోయేవారం.

పరిక్షల భయాలు, అమ్మాయిలకి ఒక్క మార్కు ఏక్కవ వస్తె తేగ చదివేసా వాళ్ళాం.ఎలాగైనా వారి కన్న ఏక్కువ మార్కులు తేచ్చుకోని గోప్పగా ఫిల్ అయిపోయే వాళ్ళాం.అడామగా కాంపిటిశన్ ఏక్కువ గా ఉండేది మాలో మాకు కోల్డ్ వారులు.బయటికి మాత్రం మర్యదగా మట్లాడుకుంటాం.

పక్క విధిలో ఉన్న చంద్రశేఖర్ గాడి బ్యాచ్ అంటె మాకు పడదు ఏంటంటే అవి మా పదవ తరగతి నుంచి జరుగుతున్నాయి క్రికేట్ మ్యాచ్ ల నుంచి సినిమా హిరోల వరకు మాకు ఆ బ్యాచ్ కి అన్నిటి లో గోడవలె,
ఇవి వినాయక చవితి పండగ రోజు ఇంకా ఏక్కువ అవుతాయి మా వీధి లో గోప్ప అంటే కాదు మా విధిలో గోప్ప అని వాళ్ళు సచిన్ వినాయకుడి బోమ్మను తేస్తే మేము ధోని వినాయకుడిని..వాళ్ళు బైక్ మీద కుర్చున్న వినాయకుడి బోమ్మ తేస్తే మేము కార్ మీద కుర్చున్న వినాయకుడు ఇలా అన్నిటిలో పోటినే..

ఇక ఇంట్లో నేను మా అన్న ,
చిన్నవాడిని కాబట్టి నేనంటే నే అమ్మకు ఇష్టం, డబ్బులకు ,బైక్ లకు ,ఖర్చులకు ఏప్పుడు బెంగ లేదు , ఇక మా వదిన అమ్మకంటే ఏక్కువ నా ఖర్చుల భారం వదిన మీద కుడా ఉండేది,
మా నాన్న బైక్ కొనివ్వమంటే సాయత్రం రైస్ మిల్లు కి రా..కోనిస్తాను, అదివారం పోలం పనులు చూసుకో.శనివారం సినిమా హాల్ లో ఉండు.అని టైమ్ టేబుల్ పిక్స్ చేస్తారు.
ఇక మా అన్న ఏప్పుడు ఏదో పని చేస్తునే ఉంటాడు.. పిచ్చి సన్యాసి...అడగాలే కాని ఇంత వరకి ఏది కాదనడు.

అన్నిటి కన్న ముఖ్యం అయింది నా బైక్ splender + ఇదంటే నాకు ప్రాణం.
కాలేజ్ లో నా బైక్ కి నీడ అవసరం అని చేట్టు కింద పార్క్ చేసే వాడిని ఆ ప్లేస్ నాదే అయినట్టు లేక్క అక్కడ ఏవడన్న పార్క్ చెస్తే అడి టైర్ లో గాలి తిసేసే వాళ్ళాం.ఈ విషయం మై ఒక్కసారి వారం రోజులు నేను సస్పేండ్ అయ్యాను కారణం నేను గాలి తీసిన బైక్ మా ప్రస్సిపాల్ ది కావడం.

మేదటి సంవత్స్రం ఒక్క రోజులా గడిచిపోయింది. మా కాలేజ్ సహాయ సహకారలతో ఏమి రాని విజయ్ గాడు కుడా 60% తేచ్చుకున్నాడు..నేను పాస్ అయి రేండవ సంవత్సరం ...

రెండవ సంవత్సరం అల్లరి ఇంకాస్తా పేరిగింది ఇంతకు ముందు క్లాస్ నుంచి దాక్కోని పారిపోయేవాళ్ళాం..ఇప్పుడు దైర్యంగా బయటికి వేళ్ళిపోయే వారం..అదేంటో అబ్బాయిలు ఏప్పుడు ఫుల్ ప్రజేంట్ లేదు అమ్మాయిలు ఏప్పుడు నోస్ లేదు...అమ్మాయిలు మమల్ని డామినేట్ చేయకుండా కంట్రోల్ లో పేట్టాం పాపం వాళ్ళు కుడా ఈ వేధవలతో ఏందుకు
అనుకున్నారొ పేద్దగా పట్టించుకునేవారు కాదు.
అయితే అమ్మాలందరిని ఏవరిని కాలేజ్ నుంచి బయటికి పంపాలి అని అడిగితే ఒటింగ్ పద్దతిలో నన్నే ఏకగ్రివంగా ఏన్నుకునేవారు నేనంటే అంత అభిమానం.

ఫస్ట్ ఇయర్ లో మాష్టార్లు మాతో పేద్దగా కలిసి ఉండే వారు కాదు సేకండ్ ఇయర్ లో మాతో బాగా కలిసిపోయారు మాతో పాటు జోకులు వేసేవారు..మేము వేసే సేటైర్ లకి అల్లరికి చిరు నవ్వుతో స్పందించేవారు.మా తప్పులను కప్పిపుచ్చేవారు మాతో ఎంత కలిసి పోయారంటే స్నేహితుల కన్న ఏక్కువ .
ఇక అమ్మాయిలు కుడా ఇంతక ముందు లా కాకుండా మాతో ఫ్రిగా మాట్లాడేవారు రెండు మూడు జంటల లవ్ స్టొరిలు కుడా మేదలు అయ్యాయి
అలా ఉన్నా మాకు తగిలిన పేద్ద దేబ్బ నాగబుషణ్ అలియాస్ బంబం బోలే సార్ రాఖి రోజు అమ్మాయిలందిరి చేత మాకు రాఖిలు కట్టించాడు అ రోజు ప్రేమ జంటల బాధ అంత ఇంత కాదు మేము నవ్వలేక చస్తుంటే పాపం వాళ్ళు ఏడ్వలేక నవ్వారు..(నాకు ఆ బాధ లేదు నా డార్లింగ్ అసలు కాలేజ్ కి వేళ్ళదు..పది తోనే చదువు కు పాడే కట్టేసింది)

ఇలా రెండవ సంవత్సరం గడిచిపోయింది ఇక చివరి సంవత్సరం ఏంత ఏంజాయ్ చేసాం అంటే అసలు వాటిని మాటల్లో చేప్పాలను కోవడం నా అవివేకం .
కాలేజ్ మాకు అనందాన్ని పంచే దేవాలయం అయిపోయింది సేలవులు ఏందుకు వస్తాయా అని బాధపడే వాళ్ళాం అంతగా మేము ఎంజాయ్ చేసాము ..మాకు తేలియకుండా రోజులు గడిచిపోయాయి farewell party చాలా ఘనంగా చేసారు మా జునియర్స్.
ఫంక్షన్ రోజు మా మష్టారు చేప్పిన మాటలు నాకు మేదటిసారి జివితం లో ఏప్పుడు లేని బాద కలిగింది.
"బహుసా ఇదే మీ అందరు ఒక్కేసారి కలిసే చివరి రోజు తరువాత ఏవరి జీవితాలు వారివి అన్నారు" ఆ మాట వింటునే.అప్పటి వరకు ఫంక్షన్ ని ఏంజాయ్ చేస్తున్న మేము ’అవును మనం అంతా ఇక ఇలా ఒకేసారి కలవలేము ’ అన్న అలోచన రాగానే,ఇక జీవితం వద్దు ఇక్కడే ఉంటాం అనాలనిపించింది.ఇప్పటి వరకు అమ్మలా అదరించిన
కాలేజ్ ఇప్పుడు నీకు ఇక్కడ ఏం పని అంటుంది.ప్రతీ ఒక్కరి కళ్ళు కన్నిటితో తడిసాయి చేప్పలేని బాధ.

ఇప్పుడు ఆ నవ్వు లు లేవు , స్నేహితుల సోది మాటలు ,అల్లరి,చిలిపి తగదాలు, ఇప్పుడు ఏమి లేవు.
కాలేజ్ వైపు వేళ్ళాలి అన్న ఏదో తేలియని బాధా ఇక జివితం లో ఏప్పుడు తిరిగి రాని రోజులను తలుచుకుంటే తెలియని తడి కన్నుల్లో నిండింది..
దేవుడు వరం అడగమని చేబితె తిరిగి మూడు సంవత్సరాలు వేనుకకి పంపమని అడుగుతాను కాని అది జరగదు ఏందుకంటే its over.అ రోజులకి మిగిలిన చివరి అంకం పరిక్షలు ఈ నేల 23 నుంచి మేదలు అవుతాయి.


ITS
KATHA PAWAN